این قسمت از «کلاس من» مخصوص همه‌ی معلم‌هاییه که این روزها حسابی خسته‌ان و شاید از خودشون انتظار دارن که توی این شرایط عجیب و غریب کلاس آنلاین، همه‌چیز رو مثل همیشه عالی پیش ببرن. نرگس زارعیان باهاتون یه گپ خودمونی می‌زنه و میگه که این فشار «عالی بودن» از کجا میاد؛ از صدای همون قاضی سخت‌گیر توی ذهنمون که هی میگه «باید بهتر باشی»، در حالی که با اینترنت قطع و وصل، بچه‌هایی که نیستن و کلی چالش دیگه، واقعاً سخته!

نکته مهمش اینجاست که باید یه بار دیگه تعریف «خوب» بودن کلاس رو با توجه به واقعیت امروز خودمون بسنجیم. نرگس میگه: «الان شرایط عادی نیست، پس منم لازم نیست مثل همیشه باشم.» و مهم‌تر از همه، پیشنهاد می‌کنه که به جای نقد کردن خودمون بعد از هر کلاس، یاد بگیریم به خودمون «مهربونی» کنیم. مثلاً بعد از کلاس، به جای اینکه فکر کنیم کجا بد بودیم، فقط بگیم «تلاشم رو کردم» یا «خسته نباشم». همین جمله ساده، کلی حال آدم رو بهتر می‌کنه و از فرسودگی جلوگیری می‌کنه. پیام آخرش اینه که قرار نیست همیشه عالی باشیم، گاهی فقط ادامه دادن کافیه، چون حتی یک معلم خسته هم می‌تونه معلم خوبی باشه.